نکاتی درباره نهم ربیع الأول

* امامت هر امام در همان روز و لحظه
شهادت امام قبل آغاز می شود و تبریک گفتن در آن سنت نیست و تا چند دهه قبل هم مرسوم نبوده است، چون همراه است با غم امام بعد به خاطر از دست دادن پدر خویش. چنانکه در روز شهادت امیرالمؤمنین علیه السّلام یا سالهای بعد آن کسی به امام مجتبی تبریک نمی گوید، یا در عصر روز عاشورا کسی به امام سجاد علیه السّلام تبریک نمی گوید. به همین ترتیب در روز شهادت امام عسکری علیه السّلام (۸ ربیع الاول و با تسامح ۹ ربیع الاول) هم تبریک گفتن به امام زمان علیه السّلام معنا ندارد. درست مانند آنکه بعد از مرگ پدری، به فرزند ارشدش تبریک بگوییم که بزرگ و راهنمای خاندان شده است. این سنتی است مربوط به پادشاهان و سلاطین و بعید است مورد تأیید معصومین باشد.

* امام زمان علیه السّلام در روز شهادت پدرشان محزونند و شیعه در حزن ائمه محزون است نه شادمان.

* ۹ ربیع الاول هم به عنوان عیدالزهرا علیها السّلام اصلا معتبر نیست. به شهادت موثق ترین منابع شیعه قبل از مرحوم علامه مجلسی، عمر در روز ۲۶ یا ۲۷ ذی الحجه ضربت خورد و سه روز بعد مرد یعنی آخر ذی الحجه.

* در ضمن لعن، دعای بر محرومیت کسی از رحمت الهی است نه فحاشی و الفاظ رکیک به زبان آوردن که مورد نهی شدید اهل بیت علیهم السّلام است، لذا مراقب باشیم که این دو را اشتباه نگیربم.

* وقار و وزانت شاگردان مکتب اهل بیت علیهم السّلام نیز با حرکات و کارهای جلف و وقیحی که به نام تبرّی صورت می گیرد قابل جمع نیست.

* آنچه تحت عنوان رفع القلم ذکر می شود سند معتبری ندارد و با آیات متعدد قرآن و احادیث فراوان اهل بیت علیهم السّلام تضاد آشکار دارد. آیا طرفداران رفع القلم به خود اجازه می دهند که به بهانه رفع القلم در این روز فحاشی کند، رقص حرام انجام دهد، شرب خمر کنند یا به ناموس دیگران نظر سوء داشته باشند یا …

مؤسسه حکمت اسلامی احتجاج